چند سالی هست که شهر مونیخ آلمان در یک برهه زمانی مشخص میزبان یکی از رویداد‌های مهم جهان است که بسیاری از شخصیت‌های سیاسی جهان را گرد هم جمع می‌کند؛ کنفرانس امنیتی مونیخ، کنفرانسی که به ظاهر برای مسائل امنیتی و سیاسی دولت‌های قانونی هر کشور برگزار می‌شود، اما حاشیه امسال این نشست بسیار پررنگ‌تر از متن آن بود و یک تفاوت بزرگ با سال‌های قبل داشت.

در نشست امسال دعوت از سید عباس عراقچی، به عنوان وزیر امور خارجه قانونی جمهوری اسلامی ایران توسط دولت آلمان پس گرفته و از شخصیتی دعوت شد که نه تنها از چهره‌های مطرح سیاسی نیست، بلکه به خاطر فراخوان‌ها و آشوب‌هایی که در کشور درست کرد در چشم ایرانیان واقعی منفور و در میان سیاسیون سایر نقاط جهان مایه تمسخر است، شخصی که حتی در میان اپوزسیون هم در حد و اندازه یک فعال سیاسی قوی مطرح نیست، چه برسد به این‌که یک آلترناتیو یا یک مبارز سیاسی تمام‌عیار باشد.

رضا پهلوی نه نماینده مردم ایران است و نه شخصیت سیاسی دارد، از این حیث حضور او بر اعتبار کنفرانس امنیتی مونیخ تاثیر منفی گذاشت، اما جالب‌تر از حضور ربع پهلوی در مونیخ، تجمع هواداران وی در حاشیه این کنفرانس بود، تجمعی که شاید بد نباشد نکاتی از آن بدانیم.

روایتی از یک جماعت عزادار اما شاد

حدود ۱۰ روز قبل از شروع نشست امنیتی مونیخ، رضا پهلوی فراخوانی را برای برگزاری تجمع صادر کرد، محوریت این تجمع هم شهر مونیخ اعلام شد تا شاید شخصیت‌های سیاسی حاضر در مراسم به ربع پهلوی و طرفدارانش هم توجهی کنند، اما مثل همیشه برای همه مشخص بود که لیدر‌های ضدانقلاب تمام تمرکز خود را برای این موضوع می‌گذارند تا از هر طریقی دیده شوند؛ به قول قدیمی‌ترها برخی‌ها بدنامی را به گمنامی ترجیح می‌دهند، پهلوی و لیدرهای او هم فقط به دنبال دیده‌شدن هستند و بس.

از صبح روز ۲۵ بهمن اتوبوس‌های حمل تجمع‌کنندگان آماده و تدارکات هم وارد عمل شد! حتی مجازی‌باز‌های ضدانقلاب هم پرقدرت در میدان بودند و با انتشار تصاویر مشخصی سعی داشتند که حضور این جماعت به ظاهر عزادارِ وطن را پرشور نشان دهند؛ عده‌ای کمی که در روز‌های ۱۸ و ۱۹ دی و پس از آن و حتی تا امروز در فضای مجازی خود را عزادار می‌دانستند و نمک بر زخم مردم داغدار می‌پاشیدند، اما خیلی زود ماهیت اصلی خود را نشان دادند.